Чтение онлайн

Я сядзела за пластыкавым столкам ля акна, паклашы перад сабой пажоклы нумар 'Овельскай прады', нетаропка, з асалодай цягнула цераз саломнку кактэйль. У кавярн з наведнка был тольк мы з Цмкам, ды яшчэ кампаня з трох 'сняко', бяскрыдных на выгляд, якя акупавал адзн са столка ля ваходу. Я сё яшчэ была пад уражаннем ад няданяй размовы з гсторыкам.

– - Не, ты яляеш? Ён ведае пра расчлянёнку!
– гаварыла я.
– - мяркуе, што гэта можа быць прадай. Разумееш, што гэта значыць?

– - Ага. Дарма я на гарышча лаз.

Цмка сядзе побач слуха мяне трох безуважлва, скравашы позрк на экран тэлевзара над барнай стойкай. Па тэлевзары шла перадача са смешным вдэасюжэтам, заснятым на мабльны ц камеру. Зараз паказвал сюжэт пра пьянага кроцу. Легкавушка, вырабляючы крывыя згзаг, язджала натоп, людз валлся ва се бак, як кегл, х ляманты заглуша закадравы рогат захопленае плявузганне каментатара. Буфетчыца, якая глядзела тэлевзар, абапёршыся на стойку, таксама пачала цхенька смяяцца.

– - А памятаеш, ён расказва пра лесапльню? Ну, дзе пан Кунцэвч нбыта займася чорнай магяй? Тут быццам сё састыковаецца. Глядз -- пан Кунцэвч забвае жонку, потым расчляняе труп на лесапльн, выкдвае рэштк рэчку, а см гаворыць, што яна цякла з каханкам. Лагчна, не? А кал зяць ды далучыць сюды чорную магю, то атрымлваецца... Атрымлваецца, што тут была не проста бытавая расчлянёнка, а ахвяраванне Д'яблу! Самае сапраднае! То бок, не забойства з рэнасц, а рытуальнае забойства. Магчыма, з мэтаю абудзць нейкя снасц, якя спал сутарэннях глыбока пад рэчышчам Овельк... пад Чортавым мостам! Як табе такая верся?

– - Ведаеш, штосьц гэтым ёсць. Прышпльна, -- сказа Цмка, не адрываючы вачэй ад тэлеэкрана.

Цяпер па тэлевзары паказвал сюжэт пра ката пажарнка. Пажарнк хвацка збва ката з вяршын бярозы, накравашы на яго струмень вады з брандспойнта, няшчасная жывёлнка ляцела з вышын пяц паверха галавой унз, б'ючыся хрыбтом аб галны, а за кадрам зно рагатал.

– - Цмка, ты мяне чуеш увогуле?!
– - выклкнула я з прыкрасцю.

Ён перавё позрк на мяне смхнуся.

– - Ды чую. Заб, расчлян. А нам што з таго? м ужо не дапаможаш.

– - Не, ну чаму ж, -- я схллася над шклянкай гучна, са свстам уцягнула цераз саломнку апошня кропл кактэйля.
– Можна зняць праклён з Чортава моста. Трэба абшукаць рэчышча Овельк, кал мёртвая пан Ядвся сапрады там, то пахаваць яе па-чалавечы. тады ся гэта чарташчына скончыцца. Ну, ты чу пра дамы з прывдам? Там адбылося забойства, ахвяра ляжыць, замураваная сцяну, альбо залтая бетон, а доме адбываюцца жудасныя рэчы, таму што ахвяра засталася без пахавання, душа яе не можа супакоцца. У гэтым сэнсе весь наш Овельск -- так дом з прывдам, таму... Бадай ты прапа!..

Апошнюю фразу я вымавла напаголасу, раптам адчушы вострае жаданне залезц пад стол забарыкадавацца крэслам. Дзверы расхнулся, кавярню валлся Жыхар з Лёнем. Абодва. Я кнула позрк за акно. Так ёсць. Ля ваходу стаяла барвовая Пачварынка. Я нават не чула, як яны пад'ехал. Увогуле, не пачуць Пачварынку было давол цяжка, аднак тэлевзар у кавярн ро грамчэй. Безуважна зрнушы на "сняко", якя цха смактал чарнла з пластыкавых кубка, яны адразу ж накравался да барнай стойк.

– - Здрасце, Вольга Маркана, -- сказа развязна Жыхар.

Буфетчыца падхаплася.

– - Арцём, нават не прас! Я не прадам табе пва!
– - заверашчала яна.

Той з нявнным выглядам залыпа вачам.

– - А я што, я хба нешта гавару? Рэдбул дайце. Дзве.

– - Ат, Арцёмка, кал цябе жо армю забяруць?
– - буфетчыца пакруцла галавой рушыла да лядон, якой стаял бутэльк бляшанк з напоям.

– - Тая, слухай...
– - пача бы Цмка.

– - Цшэй!...
– - сыкнула я.

Але было позна.

Абодва яны рэзка развярнулся перылся проста на нас.

– - Оба-на, -- сказа Жыхар, расплышыся ва смешцы.

– - Ну сё, гамон, -- выдыхнула я.

Жыхар падхап са стойк бляшанк з энергетыкам, якя буфетчыца прынесла з лядон, рачыста патрос м паветры.

– - Тая! Вып'еш з Захарам? Давай! Я прасталяюся!

Удвах яны накравался да нашага столка.

– - Арцём, што вы там уздумал?
– спытала з падазронам буфетчыца.

Жыхар азрнуся, адорваючы яе зхатлвай усмешкай.

– - Ды мы нчога, Вольга Маркана. Гэта нашы сябры. Прада, Тая?

Я мачала. Буфетчыца паназрала за нам яшчэ з хвлнку, потым махнула рукой павярнулася да тэлеэкрана.

Лёня падцягну да стала крэсла се тварам да нас, трымаючы рук кшэнях. Жыхар бразну на стол бляшанк заскака накол, блазнуючы, нбы дрэсраваная малпа. Напэна, з боку гэта сапрады выглядала, як сустрэча закадычных сябруко. Я адчула, што мяне пачынае трэсц. Цмка спакойна пакла далонь на маю руку, сказашы позркам: 'Не бойся...'.

– - Так, што тут у нас, -- дзелавта сказа Жыхар, зрнушы на нумар 'Овельскай прады', як ляжа перада мной.
– А, бблятэка.

Схапшы газецну, ён скамячы яе шпурну мне твар.

– - Не падкажаце, як прайсц...на порнасеанс!
– ён загыгыка, задаволены свам дасцпным жартам.

Лёня мочк назра за яго крылянням, твар яго заставася абыякавым.

– - Тай, ты сумачку сваю дога з рэчк вылолвала?
– пацкався Жыхар.
– Як там вадзчка? Не змерзла? Дай пагрэю.

Ён навался мне на плячо, абдашы мяне дакм пахам кслага пва тытуню.

– - Лягчэй давай, -- прамов Цмка, зяшы Жыхара за запясце, скну яго руку з майго пляча.

– - Чаго?
– Жыхар утаропся на Цмку, нбыта заважышы яго тольк цяпер. Яго шырокая фзяномя пачала налвацца чырванню.
– Ах ты...

– - Чакай, Жыхар, -- перапын яго Лёня.

Ён пльна паглядзе на Цмку прамов нягучна:

– - Ты, гэта. Давай так. Уста з рэчам на выхад. мы цябе не чапаем. Уразуме?

Гавары Лёня засёды цха, голас у яго бы нейк бясколерны, без усякх эмоцый. Казал, што калсьц ён увогуле не мог вымавць ан слова, ды адна бабка з вёск яго адратавала. Ой, дарма!..

– - Гэта з якой раптам радасц?
– спакойна спыта Цмка.